Aflevering 6535

Asser-serie, Bijzondere overeenkomsten, deel IIb (Pacht), eerste druk 2001 door prof. mr. G.M.F. Snijders

Op vrijdag 6 juni organiseert de Vereniging tot bestudering van het recht van de Islam en het Midden Oosten (RIMO) haar 21ste symposium. De volgende lezingen worden verzorgd: prof. A.E. Örüçü, Recent Developments in Turkish Family Law; prof. R. Peters, shariá en mensenrechten: de invoering van islamitisch strafrecht in noord-Nigeria; mr. S. D’hondt, polygamie in België: openbare orde en rechtsgevolgen van polygame huwelijken, met bijzondere aandacht voor het sociale zekerheidsrecht; mr. S.W.E. Rutten, verstotingen in de Marokkaanse rechtspraktijk; prof. L.P.H.M. Buskens, verlaat rapport: recente discussies over hervormingen van het familierecht in Marokko. Locatie: zaal 329, Nonnensteeg 3, Leiden. Datum: vrijdag 6 juni, van 9.30 tot 17.00 uur. Kosten: € 35,– ; studenten € 16,– . Informatie: s.rutten@pr.unimaas.nl of tel. 043- 3883368, postadres: Vereniging RIMO, t.a.v. mr. S.W.E. Rutten, faculteit der rechtsgeleerdheid, Universiteit Maastricht, capgroep privaatrecht, postbus 616, 6200 MD, Maastricht.

Voordat nader wordt ingegaan op de mogelijke toepassing van artikel 10 SW op het legaat tegen inbreng, wordt eerst kort het rechtskarakter van dit type legaat geschetst. In dit artikel wordt niet ingegaan op het rechtskarakter van het keuzelegaat (tegen inbreng).Ook wordt in dit artikel niet ingegaan op figuren die in de literatuur soms in samenhang met het legaat tegen inbreng ter sprake worden gebracht, zoals bijvoorbeeld het zogenaamde turbotestament. Er mag mijns inziens van worden uitgegaan dat in het kader van de toepassing van artikel 10 SW het legaat tegen inbreng en het keuzelegaat tegen inbreng gelijk behandeld worden.

Door het instellen van de faillissementspauliana van art. 42 e.v. Fw kan de curator ten behoeve van de boedel elke rechtshandeling die de schuldenaar vóór de faillietverklaring onverplicht heeft verricht en waarvan deze bij dit verrichten wist of behoorde te weten dat daarvan benadeling van de schuldeisers het gevolg zou zijn, door een buitengerechtelijke verklaring vernietigen. De vernietiging keert zich tegen de onverplicht verrichte rechtshandeling. Op basis van art. 47 Fw kan ook de voldoening door de schuldenaar aan een opeisbare schuld worden vernietigd. Dat kan alleen dan wanneer door de curator wordt aangetoond, hetzij dat hij die de betaling ontving wist dat het faillissement van de schuldenaar reeds aangevraagd was, hetzij dat de betaling het gevolg was van overleg tussen de schuldenaar en de schuldeiser, dat ten doel had laatstgenoemde door die betaling boven andere schuldeisers te begunstigen. In rechtspraak en literatuur staat vaak het vervuld zijn van deze vereisten centraal.Zie Van Koppen, Actio Pauliana en onrechtmatige daadvordering, diss. Tilburg (1998) en Timmerman (red.), Vragen rond de faillissementspauliana, Insolad, Vereniging Insolventierecht Advocaten, Jaarboek 1998. In dit opstel ga ik ervan uit dat inderdaad deze vereisten vervuld zijn. De rechtsvraag is vervolgens welke de gevolgen zijn van de door de curator geïnitieerde vernietiging. In deze bijdrage wil ik deze verder uitwerken. De wet regelt deze gevolgen in art. 51 Fw, waarvan de drie leden luiden: