Aflevering 6946

Met interesse heb ik de reactie van Holtman op mijn bijdrage gelezen. De visie van Holtman past in de lijn van eerdere bijdragen van zijn hand en het wekt geen verwondering dat hij een andere lijn voorstaat dan ik in mijn bijdrage doe. Waar Holtman benadrukt dat tucht- en civielrecht gescheiden systemen zijn, leg ik de nadruk op de lastig werkbare situatie die de divergentie tussen de beide systemen voor de notaris oplevert. Daarnaast zet ik mijn vraagtekens bij de onderbouwing die de tuchtrechter geeft aan de door hem gevolgde koers. Dit is dan ook wat ik mis in de reactie van Holtman. Een belangrijk deel van mijn bijdrage ziet op de problemen die het notariaat ondervindt door de op hem gelegde verplichting (denk aan de door mij genoemde problematiek van de ontbonden insteller) en de vraag hoe de afweging tussen de betrokken belangen plaats dient te vinden. Mijn bijdrage bevat in de laatste passage de zinsnede:

Een erfpachter neemt een stuk gemeentegrond dat aan zijn tuin grenst in gebruik. Doet hij dat op grond van een (stilzwijgende) bruikleenovereenkomst, of als bezitter?

Na een korte weergave en analyse van de nieuwe trustfiguur, wordt bezien of de figuur bruikbaar is bij de “estate planning” van in Nederland wonende Nederlandse particulieren.

D. Posthumus, oud-notaris te Sint Annaparochie, op 2 oktober 2012.

Het debat over tuchtrecht en kettingbedingen blijft boeien. Het door mevrouw Van Oostrom- Streep verdedigde primaat van het civiele recht acht ik onjuist. Het tuchtrecht heeft voorrang want het dient immers een algemeen belang.

De auteur bespreekt de in de titel genoemde vragen. Hij concludeert dat de rechtszekerheid met een wetswijziging is gebaat.