Aflevering 6558

1. De legitieme portie blijft ook in het nieuwe erfrecht een lastig onderwerp. Een van de belangrijkste vragen is in hoeverre gebruik kan worden gemaakt van art. 4:82, het artikel dat de erflater toestaat aan een uiterste wilsbeschikking ten behoeve van zijn echtgenoot (of andere levensgezel) de voorwaarde te verbinden dat de vordering van een legitimaris, voor zover deze ten laste zou komen van de echtgenoot (of andere levensgezel) eerst opeisbaar is na diens overlijden.

Ingevolge het arrest van het HvJ EG van 30 september 2003 kan de Wet op de formeel buitenlandse vennootschappen niet meer worden toegepast op vennootschappen uit een EU-lidstaat. Dit arrest beperkt de bestrijding van misbruik van formeel buitenlandse vennootschappen.

Het WPNR verschijnt rond de jaarwisseling 1 maal per twee weken, te weten: 20-27 december 2003 en 3-10 januari 2003 en komt uit op 20 december en 3 januari.

De minister van Justitie heeft bij besluit d.d. 27 november 2003 op grond van artikel 15 van de Wet op het notarisambt besloten het protocol en de overige notariële bescheiden van mr. F.D. Rosendaal, tot 1 mei 2003 notaris te Rotterdam, m.i.v. 1 januari 2004 toe te wijzen aan mr. C.W. de Monchy, notaris te Rotterdam.

De Hoge Raad zetelt niet slechts in de Kazernestraat in Den Haag. In het diepst van zijn gedachten is iedere kritische annotator de Hoge Raad zélf. In zijn annotatie zet hij namelijk uiteen welk arrest hij zou hebben gewezen als hij het voor het zeggen had gehad: La Cour de Cassation c’est moi.In zowel deze zin als elders in dit artikel wordt met ‘hij’ tevens ‘zij’ bedoeld. Zo beschouwd, zijn we dus (in ons hoofd althans) allemaal (een beetje) de Hoge Raad.Vgl. Asser-Scholten, Algemeen deel, 1974, p. 134: “En ieder jurist geeft, als hij oordeelt, een uitspraak, die hij ‘eventueel’ als rechter zou doen.” De auteurs van het boek ‘De Hoge Raad binnenstebuiten’ laten het niet bij denken, maar gaan nog een stap verder.Alle auteurs zijn verbonden (geweest) aan de juridische faculteit van de Universiteit van Tilburg. In alfabetische volgorde gaat het om de volgende auteurs: M. Barendrecht, M. van den Berg, R. van Bijnen, W. van Boom, C. Buijssen, M. Dierikx, I. Giesen, M. Hertogh, P. Kamminga, M. van Laarhoven, M. Loos, G. van der Sangen, M. Veldhuizen, J. Vranken, W. Weterings Zij hebben niet alleen kritisch commentaar geleverd op een aantal arresten van de Hoge Raad, doch hebben die arresten herschreven. Iedere auteur heeft een uitspraak geschreven zoals hij vindt dat die had behoren te luiden. Blijkens de inleiding was de directe aanleiding voor dit experiment de constatering dat bij bestudering van arresten van de Hoge Raad kritiek gebruikelijker was dan onverkorte instemming. Door arresten van de Hoge Raad te herschrijven, hebben de auteurs getracht zich op het eigen terrein van de Hoge Raad te begeven om zo met open vizier de degens met hem te kruisen.Vranken en Giesen, De Hoge Raad binnenstebuiten. Verslag van een experiment, Boom Juridische uitgevers: Den Haag 2003, p. 2. In het vervolg volsta ik kortheidshalve met verwijzing naar de pagina’s van dit boek. Lezers kunnen de oorspronkelijke uitspraak vergelijken met de herschreven versie en de auteurs staan zo aan dezelfde kritiek bloot als de Hoge Raad. De inzet van dit boek is echter principiëler dan het enkele herschrijven van een aantal als onbevredigend ervaren uitspraken. In wezen staat het functioneren van de (civiele) rechtspleging van de Hoge Raad als zodanig ter discussie.