Aflevering 6539

Reactie op het artikel ‘Arbitrage ter discussie’ van prof. mr. A.F.M. Brenninnkmeijer in WPNR (2003) 6528.

Het appartementsrecht is een zakelijk recht dat in Europa bij uitstek vatbaar is voor rechtseenmaking. Kan deze eenmaking worden bereikt door, naar het voorbeeld van het Nederlands modelreglement, een Europees modelreglement te ontwikkelen? Het appartementsrecht is een zakelijk recht dat in Europa bij uitstek vatbaar is voor rechtseenmaking. Kan deze eenmaking worden bereikt door, naar het voorbeeld van het Nederlands modelreglement, een Europees modelreglement te ontwikkelen?

De Stichting Forum Internationale stelt zich ten doel door lezingen de kennis van het internationaal privaatrecht en internationaal handelsrecht te verdiepen. Daarom organiseert de Stichting in samenwerking met Houthoff Buruma advocaten, notarissen, belastingadviseurs het seminar: ‘Recent changes in corporate law and corporate governance-issues in European countries in a national and European perspective’

Het werpen van een flinke steen in de juridische vijver kan soms een zinvolle discussie los maken. Mijn WPNR actueel over Arbitrage ter discussie heeft kennelijk deze functie gehad. Arbitrage-coryfeeën als prof. Sanders en prof. Snijders leveren in reactie een welkome bijdrage aan het debat en in de wandelgangen heb ik ook nog een aantal anderen mogen spreken.

Bij KB de dato 24 juni 2003 zijn benoemd tot

Reactie op het artikel ‘Arbitrage ter discussie’ van prof. mr. A.F.M. Brenninkmeijer in WPNR(2003) 6528

Drie advocaten besluiten een succesvolle medewerker op te nemen in hun maatschap. Hij moet een gelijke positie krijgen. Daartoe dient hij zich in te kopen. De zittende vennoten zullen hem daarvoor een aandeel in het vennootschapsvermogen verschaffen zodat hij uiteindelijk voor een gelijk deel meedoet. Is dit onder de regeling van het wetsvoorstel personenvennootschap (kamerstuknummer 28 746) te realiseren? Het mijns inziens verbluffende antwoord op deze eenvoudige vraag is: neen.

De zaak deed destijds veel stof opwaaien. Een jongeman had 10 miljoen gulden van zijn contractpartners aangenomen en de belofte gedaan dat bedrag binnen twee jaar te verdubbelen. Dat lukte niet, integendeel. Een substantieel gedeelte van het geld verdween als sneeuw voor de zon. Dat verdroot zijn crediteuren zeer en zij begonnen hem te achtervolgen, tot in het faillissement toe, maar tot terugbetaling van een de crediteuren bevredigend gedeelte van de vordering kwam het niet. Toen overleed de vader van de debiteur, een vermogend man. De crediteuren vestigden hun hoop op de erfenis als verhaalsobject, maar de vader bleek zijn zoon geheel onterfd te hebben. Daarop gebeurde er iets interessants. De zoon ging naar de notaris en verklaarde ten overstaan van deze onder meer ‘te bewilligen in de onverkorte uitvoering van de testamenten van zijn vader en mitsdien geen beroep te doen op zijn recht op te komen tegen de door de erflater getroffen beschikkingen in voormelde testamenten op grond van de wettelijke bepalingen betreffende de legitieme portie’. Hij verklaarde de uiterste wil van zijn vader te zullen respecteren en geen beroep te zullen doen op zijn legitieme. Zijn schuldeisers namen daarmee geen genoegen, zij vernietigden de berusting (althans zij riepen daarvan de nietigheid in) stellende dat het hier ging om een onverplichte rechtshandeling, waarvan de schuldenaar wist dat het verrichten daarvan benadeling deze crediteuren in hun verhaalsmogelijkheden zou benadelen. Voorts poogden zij als crediteur van de legitimaris in diens plaats wèl een beroep op de legitieme te doen en zij legden alvast ‘voor zoveel nodig’ executoriaal beslag op het aandeel van de zoon in de nog onverdeelde nalatenschap van zijn vader. De overige erfgenamen vorderden daarop in kort geding opheffing van het beslag. De Amsterdamse president, mr. Gisolf, heeft maar één rechtsoverweging nodig om zijn beslissing te funderen:Pres. rb. Amsterdam, 5 juni 1997, rolnummer KG 97/1302G.